niedziela, 24 maja 2026

Najlepsze wino? Niekoniecznie najwyżej oceniane

 Najlepsze wino? Niekoniecznie najwyżej oceniane

Przez długi czas preferowałem piwo. Dziś częściej wybieram czerwone półwytrawne wino, szczególnie portugalskie. Nie uważam się za znawcę win ani sommeliera. Kieruję się raczej prostym kryterium: czy dane wino po prostu mi smakuje?

Jednym z moich ulubionych win stało się Vinha do Palacete. Wino niedrogie, bez pretensji, należące raczej do kategorii codziennych wyborów niż ekskluzywnych kolekcji.

Z ciekawości sprawdziłem, co na jego temat mówi sztuczna inteligencja. Odpowiedź była dość typowa: budżetowe portugalskie wino, opinie mieszane; białe wersje uznawane za lekkie i świeże, czerwone – czasem oceniane jako przeciętne lub cierpkie.

I tu pojawia się pytanie: czy oceny ekspertów zawsze powinny decydować o naszych gustach?

Żyjemy w świecie rankingów, gwiazdek, punktacji i recenzji. Dotyczy to filmów, książek, restauracji, a także win. Tymczasem doświadczenie podpowiada mi coś innego.

Najlepsze wino to niekoniecznie najwyżej oceniane, lecz takie, które człowiek naprawdę chce kupić drugi raz.

Nie zawsze najdroższe. Nie zawsze modne. Nie zawsze z najwyższą notą na Vivino.

Czasem to po prostu wino, które dobrze smakuje podczas spokojnego wieczoru, rozmowy, słuchania fado albo pracy nad kolejnym tekstem na blog.

Może jest w tym coś z portugalskiego podejścia do życia — mniej snobizmu, więcej zwykłej przyjemności chwili.

I być może ta zasada nie dotyczy wyłącznie wina.

Bo podobnie jest z książkami, muzyką, podróżami, a nawet z ludźmi, których chcemy spotkać ponownie.