Najlepsze wino? Niekoniecznie najwyżej oceniane
Przez długi czas preferowałem piwo. Dziś częściej
wybieram czerwone półwytrawne wino, szczególnie portugalskie. Nie uważam się za
znawcę win ani sommeliera. Kieruję się raczej prostym kryterium: czy dane
wino po prostu mi smakuje?
Jednym z moich ulubionych win stało się Vinha
do Palacete. Wino niedrogie, bez pretensji, należące raczej do kategorii
codziennych wyborów niż ekskluzywnych kolekcji.
Z ciekawości sprawdziłem, co na jego temat mówi
sztuczna inteligencja. Odpowiedź była dość typowa: budżetowe portugalskie
wino, opinie mieszane; białe wersje uznawane za lekkie i świeże, czerwone –
czasem oceniane jako przeciętne lub cierpkie.
I tu pojawia się pytanie: czy oceny ekspertów
zawsze powinny decydować o naszych gustach?
Żyjemy w świecie rankingów, gwiazdek, punktacji i
recenzji. Dotyczy to filmów, książek, restauracji, a także win. Tymczasem
doświadczenie podpowiada mi coś innego.
Najlepsze wino to niekoniecznie
najwyżej oceniane, lecz takie, które człowiek naprawdę chce kupić drugi raz.
Nie zawsze najdroższe. Nie zawsze modne. Nie
zawsze z najwyższą notą na Vivino.
Czasem to po prostu wino, które dobrze smakuje
podczas spokojnego wieczoru, rozmowy, słuchania fado albo pracy nad kolejnym
tekstem na blog.
Może jest w tym coś z portugalskiego podejścia do
życia — mniej snobizmu, więcej zwykłej przyjemności chwili.
I być może ta zasada nie dotyczy wyłącznie wina.
Bo podobnie jest z książkami, muzyką, podróżami,
a nawet z ludźmi, których chcemy spotkać ponownie.


.jpg)







