Przez długi czas wino było dla mnie po prostu winem. Owszem, piłem je, znałem kilka nazw i regionów, ale nie zastanawiałem się specjalnie nad tym, skąd pochodzi, z jakiego szczepu zostało zrobione i co właściwie opowiada o miejscu, w którym powstało.
Z czasem jednak zaczęło się to zmieniać.
Najpierw pojawiła się Portugalia – kraj,
który od dawna fascynuje mnie swoją historią, kulturą, literaturą,
filatelistyką i oczywiście Camõesem. A kiedy zainteresowanie Portugalią
połączyło się z zainteresowaniem winem, odkryłem, że portugalska historia może
być również… zamknięta w butelce.
Portugalia –
od historii do wina
W 2023 roku odwiedziłem Portugalię i wtedy
naprawdę zacząłem bardziej świadomie interesować się portugalskim winem.
Nie trzeba zresztą długo szukać powodów.
Portugalia jest pod tym względem niezwykła. Douro, Alentejo, Setúbal, Vinho
Verde, Madeira, Porto – każdy region ma własny charakter, własne tradycje i
własne odmiany winorośli.
A ponieważ lubię patrzeć na Portugalię przez
pryzmat historii i kultury, szybko zauważyłem, że wino jest jej częścią równie
naturalną jak azulejos, fado czy poezja Camõesa.
Można wręcz powiedzieć, że Portugalię można
poznawać na trzy sposoby: czytając, podróżując i pijąc jej wino.
Najlepiej oczywiście robić wszystkie trzy rzeczy
jednocześnie. 😊
Nie tylko
Vinho Verde
Jednym z pierwszych skojarzeń z portugalskim
winem jest oczywiście Vinho Verde. I tu pojawia się zabawna historia.
Portugalskie
„Vinho Verde” ma bowiem swojego muzycznego kuzyna.
Popularna piosenka „Vinho Verde”, znana
również jako „Verde Vinho”, jest portugalską wersją słynnego utworu
„Griechischer Wein”, którego muzykę skomponował austriacki kompozytor Udo
Jürgens. Portugalski tekst przygotował Santos Modesto, a piosenkę w 1977
roku spopularyzował w Portugalii Paulo Alexandre.
Co jeszcze ciekawsze, ta sama melodia trafiła
również do Polski jako „Greckie wino”, wykonywane przez Annę German.
Polski tekst napisał Jan Zalewski, a polska wersja pojawiła się już w 1975 roku
– dwa lata przed portugalską.
Czyli mamy sytuację dość niezwykłą: austriacka
melodia, niemiecki oryginał, polskie „Greckie wino” i portugalskie „Vinho
Verde”.
Jak widać, wino potrafi podróżować dalej niż
niejeden podróżnik.
Portugalia w
butelce
Jedną z winnic, która szczególnie mnie
zainteresowała, jest Casa Ermelinda Freitas z Fernando Pó na Półwyspie
Setúbal.
To piękny przykład tego, jak tradycja może
spotkać się z nowoczesnością.
Historia rodzinnej firmy sięga 1920 roku.
Przez kolejne pokolenia szczególną rolę odgrywały w niej kobiety – najpierw
Leonilde Freitas, później Germana i Ermelinda Freitas. Nazwisko tej ostatniej
stało się nazwą istniejącej do dziś winnicy.
W 1997 roku Leonor Freitas podjęła decyzję, która
całkowicie zmieniła przyszłość rodzinnego przedsiębiorstwa. Zamiast sprzedawać
wino głównie bez własnej marki, zaczęła je butelkować i budować własne marki.
Pierwszą z nich było Terras do Pó, a później pojawiły się między innymi
Dona Ermelinda i Quinta da Mimosa.
To właśnie takie historie najbardziej mnie
interesują: nie tylko smak wina, ale ludzie, miejsce i historia, która za
nim stoi.
Castelão –
smak Setúbal
Fernando Pó leży około 25 kilometrów na wschód od
Setúbal. Charakter tego miejsca tworzą między innymi niezwykłe, piaszczyste
gleby, bogate w wodę, oraz wpływ okolicznych rzek.
Najważniejszym szczepem Casa Ermelinda Freitas
jest Castelão, tradycyjna odmiana Półwyspu Setúbal, znana również jako
Periquita.
Winnica uprawia jednak znacznie więcej odmian –
między innymi Touriga Nacional, Touriga Franca, Trincadeira, Aragonês, Syrah,
Merlot i Petit Verdot, a także białe Fernão Pires, Arinto, Verdelho, Sauvignon
Blanc i Chardonnay. Łącznie jest ich aż 29.
I znów – jedna butelka może być właściwie małą
lekcją geografii.
Wino, które
można znaleźć w Polsce
Szczególnie zainteresowało mnie wino Sandstone
I.G.T. Península de Setúbal Castelão – Shiraz, które poleciła mi sama Casa
Ermelinda Freitas jako czerwone wino półwytrawne dostępne w Polsce.
Według materiałów producenta jest to kompozycja
około 90% Castelão i 10% Shiraz, dojrzewająca przez około cztery
miesiące w beczkach z francuskiego dębu. W aromacie pojawiają się wiśnie,
śliwki i jeżyny, a także wanilia i słodkie przyprawy.
To właśnie takie odkrycia sprawiają, że wino
zaczyna być dla mnie czymś więcej niż napojem.
Jest opowieścią o miejscu.
A potem była
Gruzja
I tutaj dochodzimy do Gruzji.
W 2017 roku podczas wycieczki do Batumi
zostaliśmy zabrani do winnicy Adjarian Wine House w miejscowości
Acharistskali, około 20 kilometrów od Batumi, w kierunku Kedy.
Wtedy nie wiedziałem jeszcze, że to miejsce ma
całkiem interesującą historię.
Kilka lat wcześniej, 5 czerwca 2012 roku,
odwiedziła je Hillary Clinton, ówczesna sekretarz stanu USA. Po spotkaniu z
prezydentem Micheilem Saakaszwilim w Batumi udała się właśnie do Adjarian Wine
House. Zwiedziła winnicę i piwnice, spróbowała lokalnych potraw oraz
degustowała Porto Franco Chkhaveri.
I tu znowu pojawia się to, co najbardziej lubię w
winie.
Historia.
Porto Franco Chkhaveri powstaje z lokalnej
odmiany Chkhaveri, a sama nazwa „Porto Franco” związana jest z
historyczną nazwą Batumi. Adjarian Wine House produkuje również wina z odmiany
Tsolikauri, zarówno metodą europejską, jak i tradycyjną – w gruzińskich qvevri.
Nie wiedziałem wtedy, że kilka lat wcześniej w
tym samym miejscu stała Hillary Clinton z kieliszkiem gruzińskiego wina.
Ale może właśnie dlatego warto podróżować.
Nigdy nie wiadomo, jaki historyczny przypis
znajdzie się kilka lat później do własnego zdjęcia.
Wino jako
sposób podróżowania
Dziś patrzę na wino trochę inaczej.
Portugalia stała się dla
mnie najważniejszym kierunkiem – ze względu na kulturę, historię i niezwykłą
różnorodność win. Gruzja była natomiast ciekawym zaskoczeniem podczas
podróży do Batumi.
I chyba właśnie o to chodzi w winie.
Nie trzeba być zawodowym sommelierem, żeby się
nim interesować. Czasami wystarczy ciekawość.
Ciekawość tego, dlaczego właśnie ten szczep
rośnie tutaj, a nie gdzie indziej. Dlaczego jedna rodzina produkuje wino od stu
lat. Dlaczego pewna butelka nosi nazwę związaną z historią miasta. Dlaczego ta
sama piosenka może być jednocześnie „Griechischer Wein”, „Greckie wino” i
„Vinho Verde”.
A przede wszystkim – kto pił to wino przed
nami i co działo się w miejscu, w którym powstało.
Dlatego coraz bardziej podoba mi się myśl, że
można podróżować nie tylko palcem po mapie, ale również… kieliszkiem.
Portugalia przede wszystkim. Gruzja – po drodze.
A wino – wszędzie tam, gdzie jest dobra historia.
Saúde! 🍷🇵🇹
Gaumarjos! 🍷🇬🇪

v.png)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz